Moskova'ya apar topar taşınalı bir yıldan biraz fazla oldu. Bu bir yıl içinde hemen her günüm, birbirinden absürt durumlar, komik maceralarla geçti. Yalnız başıma gelsem neyse de, bir de 7 yaşında, üstelik taşınmaya çok şiddetli tepki göstermiş bir çocukla yolunu bilmediğim, dilini anlamadığım bir ülkeye taşınmak bambaşka bir tecrübeydi. Sıradan market alışverişleri bile duygu seline dönüşebiliyordu mesela. Çocuğun sevdiği marka peyniri, yoğurdu, mısır gevreğini bulunca ağlamaklı gözlerle market rafına sarılmak istiyordum. Toplu taşıma sistemini çözmek (Kiril alfabesiyle yazılı iken üstelik) şehri fethedip şehrin anahtarını validen teslim almak gibi bir onur vermişti.
